Salı günü Vortex filmini (Gaspar Noé) seyrettim. Seyrettiğim her Noé filmi gibi sert bir filmdi ama yaşlanma, alzheimer, demans ve ölüm gibi sert konular başka nasıl işlenebilir ki? Salonda insan ister istemez kendisini ve sonunu düşünüyor. Sonra hekim olduğunu hatırlıyor ve yaşlanan dünya/ülke gerçeğinde bu konuda ne kadar az mesleki bilgi ve deneyime sahip olduğu gerçeğiyle yüzleşiyor.
Hekimliğin hemen tümüyle puana indirgendiği bir çağda direnmenin yeni yollarını keşfetmek gerekiyor. Film tartışmaları bu yollardan birisi olabilir. Yaşamımızın karartılmak, soluğumuzun kesilmek istendiği bir ülkede ayrıca hepimize nefes olabilir. Bu bağlamda filme dair bir yazıyı paylaşmak istiyorum: